تبلیغات
سافت وریا
روزه داری
سه شنبه 31 تیر 1393 ساعت 01:09 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست نویـــــــد عباسپور | ( نظرات )

 

ظهر یکی از روزهای ماه رمضان منصور حلاج از کنار خرابه ای که جزامیها سکونت داشتند میگذشت، جزامی‌ها داشتند ناهار می‌خوردند. ناهار که چه؟
ته مانده‌ی غذاهای دیگران و چند تکه نان…
یکی از آنها تا حلاج را دید گفت:
-بفرمایید
-مزاحم نیستم؟
-نه بفرمایید.
چون حلاج پای سفره نشست یکی از جزامی‌ها پرسید:
-تو از ما نمی ترسی ؟ دیگران حتی از کنار ما رد نمیشنوند!
-آنان روزه هستند.
-پس تو که این همه عارفی و خدا پرستی چرا روزه نیستی؟
-امروز روزه نیستم.
حلاج دست به غذا برد و چند لقمه خورد تشکر کرد و رفت.
موقع افطار منصور گفت: خدایا روزه مرا قبول کن
یکی از یاران گفت: ولی ما تو را دیدیم که داشتی با جزامی‌ها ناهار میخوردی.
حلاج در جوابش گفت: روزه‌ی من برای خداست، ما روزه شکستیم و دلی را نشکستیم 

 

 

 



مرتبط با: متفرقه , فرهنگی ,

برچسب‌ها: داستان , منصور حلاج ,

سیب !
شنبه 28 تیر 1393 ساعت 06:18 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست نویـــــــد عباسپور | ( نظرات )
حمید مصدق 1343:
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪﯼ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﯽ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪﻡ
ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﯽ ﻣﻦ ﺗﻨﺪ ﺩﻭﯾﺪ
ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺩﯾﺪ
ﻏﻀﺐ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺳﯿﺐ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ
ﻭ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ،
ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ
ﺧﺶ ﺧﺶ ﮔﺎﻡ ﺗﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺁﺯﺍﺭﻡ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﮐﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺎ ﺳﯿﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ
.
.
.
جواب فروغ فرخ زاد به حمید مصدق:
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ
ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪﯼ
ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺯ ﭘﯽ ﺗﻮ ﺗﻨﺪ ﺩﻭﯾﺪ
ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﯽ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ
ﭘﺪﺭ ﭘﯿﺮ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺗﻮ ﭘﺎﺳﺦ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺑﺪﻫﻢ
ﺑﻐﺾ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻟﯿﮏ ﻟﺮﺯﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ
ﺳﯿﺐ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ
ﺩﻝ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﻭ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺎﺭﺩ ﮔﺮﯾﻪ ﺗﻠﺦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻭ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ
ﺣﯿﺮﺕ ﻭ ﺑﻐﺾ ﺗﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺎﻥ
ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺁﺯﺍﺭﻡ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﮐﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺳﯿﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ
.
.
.
اکنون بعد از سالها جواب جواد نوروزی به دو بزرگ:
ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻭ
ﭘﺴﺮﮎ ﻣﺎﺗﺶ ﺑﺮﺩ !
ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﯼ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ، ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩ
ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﯽ ﺍﻭ ﺗﻨﺪ ﺩﻭﯾﺪ
ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﺣﺮﻣﺖ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻢ ﺳﺎﻟﺶ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺴﺮ ﭘﺲ ﮔﯿﺮﺩ !
ﻏﻀﺐ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻏﯿﻈﯽ ﮐﺮﺩ !
ﺍﯾﻦ ﻭﺳﻂ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺳﯿﺐ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﯼ
ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ ﻋﺸﻘﯽ ﻣﻌﺼﻮﻡ،
ﺑﯿﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﯼ ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻟﺐ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥ ِ
ﺗﺸﻨﻪ ﯼ ﮐﺸﻒ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻮﺩﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﻮﻟﯽ ﻧﺎﮐﺎﻡ !
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﻐﺾ ﺭﺑﻮﺩ ...
ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺭﻓﺖ ﻭﻟﯽ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :
" ﺍﻭ ﯾﻘﯿﻨﺎً ﭘﯽ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ! "
ﭘﺴﺮﮎ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﺭﻭﯼ ﻟﺒﺶ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺑﻮﺩ :
" ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﮐﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ ! "
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ !
ﻋﺸﻖ ،ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻏﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ !
ﺟﺴﻢ ﻣﻦ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﺷﺪ ﺳﺎﺩﻩ ﻭﻟﯽ ﺫﺭّﺍﺗﻢ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﮐﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ:
ﺍﯾﻦ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

مرتبط با: متفرقه , ادبی ,


 
دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :